bidule (v)
Nieuw geregistreerd
Posts: 3
Plaats: DE PANNE
Homepage | Email
|
|
| Bericht: coming out na heterorelatie | Gepost op: 23-01-2006 17:34 | Quote |
6 december 2006. Datum waarop ik officieel uit de kast gekomen ben. Vanaf nu zal Sint Niklaas andere dingen bij mij oproepen dan chocoladeventjes en picknickjes.
Ik heb er nochtans lang over gedaan om uit de kast te komen. 13 jaar. 13 jaar, opgesloten in een uitzichtloze heterorelatie.
De moeilijkste stap was eigenlijk niet om uit de kast te komen. Ik weet al zo lang dat ik lesbisch ben, dat het eigenlijk geen probleem meer was om dat aan mezelf toe te geven.
Ook naar mijn familie toe had ik eigenlijk niet zoveel schrik, ik ben 34, oud en zelfstandig genoeg om zelf mijn boontjes te doppen, met of zonder hun goedkeuring.
Probleem echter, is dat mijn ex-partner, tevens mijn rechtstreekse werkgever is én ik bij hém inwoonde.
Uit de kast komen, betekende dus ook het risico lopen dat ik mijn job zou verliezen en op straat zou komen te staan, zonder auto, zonder inboedel, met slechts enkele luttele spaarcenten waarmee ik hoogstens enkele maanden kon overleven.
En toch heb ik de stap gezet.
Zijn reactie heeft zich in zowat alle mogelijke emoties verwoord. Woede, verdriet, onverschilligheid, moedeloosheid, angst, jaloersheid, om uiteindelijk, na meer dan een maand eindeloze discussies, over te gaan in begrip.
We zijn erin uiteindelijk in geslaagd om dit op een zakelijke, vriendschappelijke manier te bespreken.
Ik woon nu alleen, heb financiële onafhankelijkheid, ik werk voor de zaak als een ‘normale’ werknemer, voor de nodige tijd om een collega op te leiden, en voor mezelf om een andere job te vinden.
Tweede stap in het coming out-proces was dit aan mijn familie meedelen.
En dat was véél makkelijker dan ik gedacht had.
Eerst mijn moeder. Kort voor Kerstmis ben ik langsgeweest, ik had haar vooraf gebeld dat ik haar alléén wou spreken, dus zonder mijn vader.
Toen ik aankwam kon ik alleen maar huilen. Dus vroeg ze me wat er scheelde, en ik zei dat ik niet eens wist waar te beginnen. Waarop ze me vroeg “Ben je lesbisch?”. Blijkt dat ze het al een hele tijd doorhad.
Vervolgens contacteerde ze mijn grootmoeder om het nieuws te vertellen, haar reactie was “Proficiat kind. Het vergt enorm veel lef om deze stap te zetten, we staan 100% achter je”.
Bleef nog mijn vader, wiens mentaliteit ik zou bestempelen als “Neanderthaler”. Compleet ouderwets, homofoob, kleine dorpsmentaliteit. Aangezien ik voor het ogenblik toch geen vriendin heb, verkoos ik af te wachten tot het ooit zo ver komt, het zou dan nog tijd genoeg zijn.
Dit was buiten de waard gerekend. Mijn grotmoeder is nog meer “proud” dan ik, en heeft tijdens de feestdagen de hele familie op de hoogte gebracht. Dus om te vermijden dat mijn vader het via-via zou vernemen, heeft mijn moeder hem toch maar op de hoogte gebracht.
En raar maar waar, hij neemt dit bijzonder goed op. “ze is oud en groot genoeg om te weten wat ze wil. En of ze nu met een man of een vrouw naar huis komt, mij om het even, het blijft nog altijd mijn dochter”.
Dus eigenlijk is dit een relatief gemakkelijke coming out geweest.
BEHALVE – ik ben nu wel uit de kast t.a.v. familie en vrienden. Maar ik woon aan de westkust, ken hier totaal geen plaatsen waar ik andere lesbische vrouwen kan ontmoeten, en zit bovendien met een serieuze drempelvrees. Ik ben nu eenmaal 34, had nog nooit een relatie met een vrouw (hoewel ik al meer dan eens stapelverliefd ben geweest); en heb zo het gevoel van, gaat men mij wel serieus nemen ? Ik bedoel, ik ben géén hetero op zoek naar een nieuwe ervaring, ben zelfs niet bi, maar leg dat maar eens uit als je pas uit een 13 jaar durende heterorelatie bent gestapt!
Vandaar dat ik mijn ‘coming out story’ hier wil achterlaten, in de hoop dat misschien iemand zich kan herkennen of begrip kan opbrengen voor mijn situatie ?
Alvast bedankt voor een ‘luisterend’ oor.
|
|
ckOsmOs
